Lotayamm

search
မာတိကာ

contents

ထိပ္ဆံုးစာမ်က္ႏွာ > ဝတၳဳမ်ား

မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး မစဥ္းစားပဲေနတဲ့အခါ
Chapter 1
မိုးသက္ဟန္

သူစဥ္းစားေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူရွိတယ္။ ေဒးကားရဲ႔စကားအရဆိုရင္ သူရွိေနတယ္ေပါ႕။ သူစဥ္းစားေနတယ္။ သူဘာစဥ္းစားရင္ေကာင္းမလဲဆိုၿပီးေတာ႕ေပါ႕။ ေနာက္ေတာ႕ သူစဥ္းစားမိတယ္။ စဥ္းစားတဲ႕အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမယ္ေပါ႕။ စဥ္းစားတဲ႕အေၾကာင္းကို စဥ္းစားရတာဟာ တကယ္ေတာ႕ မလြယ္ဘူး။ စဥ္းစားတဲ႕အေၾကာင္းကို သူစဥ္းစားေနတုန္း အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးစံုဟာ သူ႔ေခါင္းထဲ ေရာက္ေရာက္လာတယ္။ တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ခုန္ေနတဲ႕ ငါးေတြလို အေတြးေတြဟာ သူ႔ရဲ႔ စဥ္းစားခန္းထဲကို ခပ္ျမန္ျမန္ေရာက္လို့လာတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ဘာမွမဟုတ္ဘဲ ျပန္လည္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ အခန္းထဲမွာ ရွိသမွ်မီးလံုးေတြ ပိတ္လိုက္တဲ႕အခါ ပကတိေမွာင္သြားသလိုမ်ိဳးေပါ႕။ ဟုတ္တယ္။ အဲဒါတကယ္ပဲ။ ပကတိေမွာင္ သြားတယ္ဆိုတဲ႕ စကားလံုးက အမွန္ဆံုးပဲ။ ဒါေပမယ္႕လည္း စကၠန့္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ဟိုနားတစ္စ၊ ဒီနားတစ္စက ျပန္လင္းလာၿပီး အေတြးေတြဟာ ထိုးထိုးေထာင္ ေထာင္ျဖစ္လို့လာျပန္တယ္။ အဓိပၸါယ္မရွိတဲ႕ ေမးခြန္းေတြဟာ သူ႔ရဲ႔စဥ္းစားခန္းကို ပုဆိန္ေတြ၊ ရဲဒင္းေတြနဲ့ လက္နက္အားကိုးၿပီး ခုတ္ထစ္ဖ်က္ဆီးေနသလိုပဲေနာက္ငါးႏွစ္ေနရင္ ငါဘာျဖစ္မွာလဲ ၊အသက္ႀကီးလာလုိ့ ငါတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနရင္ေကာ ဘယ္လိုစားေသာက္မလဲ၊ ဘ၀ရဲ႔ အဓိပၸါယ္က ဘာလဲ ။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ဖုိ့ေကာင္းတဲ႕ ေမးခြန္းေတြ။ သူဖမ္းမမိလိုက္တဲ႕ ပုဆိန္႐ိုး၊ ရဲဒင္း႐ိုးလို အေတြးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒီေကာင္ေတြက လွစ္ခနဲေရာက္ လာၿပီး ေရွာင္တခင္ တိုက္ခိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႕ ႐ုတ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ေနာက္ထပ္ သူ႔ကို အစားဆံုးအေတြးတစ္ခု ရွိေသးတယ္။ ဒီေကာင္က ဗလ နည္းနည္းေတာင္႕တဲ႕ေကာင္းပဲ။ ဘာတဲ႕ . . . ဘ၀အာမခံခ်က္ဆိုလားပဲ။ ဘ၀အာမခံခ်က္ဟုတ္လား၊ Music လို စကားလံုးပဲ။ ေသာက္သံုးနည္းနည္းမွ မက်ဘူး။ ဘယ္သူ႔မွာမ်ား အဲဒါႀကီးရွိေနလုိ့လဲ။ သခၤါရဆိုတဲ႕ေကာင္က အားလံုးကို၀ါးၿမိဳမွာပဲ။ ဘာမွ မတည္ၿမဲဘူး။ လာျပန္ၿပီ သခၤါရတဲ႕။ ႐ႈပ္လုိက္တာကြာ။ သူ႔ေခါင္းဟာ တစ္စက္မွ အနားမရရွာဘူး။ သနားစဖြယ္။ လူရယ္လိုျဖစ္လာရင္ သနားစရာသတၲ၀ါပဲေပါ႕။ သူ႔ကိုယ္သူ ဇာတ္သံေႏွာၿပီး ေျပာျပန္ေနတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ ဇာတ္သံေႏွာၿပီးေျပာေနတာပဲလို့ ျပန္ေတြးမိေတာ႕ သူတစ္ေယာက္ထဲ ရယ္မိျပန္တယ္။ ဟား . . . ဟား . . . ဟား။ တယ္လည္းရယ္ရတဲ႕ေကာင္။ သူ႔ကိုယ္သူျပန္ေျပာရင္း ဘာလို့ရယ္ရတာလဲလို့ စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ ဟ . . . ဒုကၡပဲ။ ဘာဒုကၡလဲ။ သူတစ္ေယာက္ထဲ ရွင္းမရ ေအာင္႐ႈပ္ေနၿပီ။ ဟုတ္ေတာ႕ ဟုတ္ေနၿပီ . . . ကိုယ္႕လူ။ သူတစ္ေယာက္ထဲ ေရရြတ္ေနျပန္တယ္။ အမယ္ဘုတ္နဲ့ သူခ်ည္ခင္ဆိုတဲ႕စကားလိုပဲ သူတစ္ေယာက္ထဲ ႐ႈပ္လုိ့ေနတယ္။ တစ္ေယာက္ထဲ ႐ႈပ္ေထြးေနတဲ႕သူဟာ အိပ္ယာထဲကေနထၿပီး ျပတင္းေပါက္နားက ခံုမွာ သြားထုိင္ေနလိုက္တယ္။ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညႇိလိုက္ၿပီး အ ျပင္ကို ေငးၾကည္႕ေနလုိက္တယ္။ ျပတင္းေပါက္ကေနတဆင္႕ ကပ္လ်က္ရွိေနတဲ႕ ပန္းၿခံကိုေတြ႔ရတယ္။ ပန္းၿခံဆိုတာ စံုတြဲေတြေခ်ာင္ခိုၿပီး ဟိုႏိႈက္ဒီႏႈိက္လုပ္လို့ရတဲ႕ ေနရာမဟုတ္ဘူး။ Park လို့ေခၚတဲ႕ ပန္းၿခံေပါ႕။ မိသားစုေတြ လာၾကတယ္။ ကေလးေတြ ေဆာ႕ကစားဖုိ့ ေနရာရွိတယ္။ လူႀကီးေတြထိုင္ၿပီး စာအုပ္ဖတ္လုိ့ရတဲ႕ ခံုေတြရွိတယ္။ သစ္ပင္၊ ပန္းပင္ေတြရွိတယ္။ ငွက္ေတြလည္း ဟိုဟိုဒီဒီ ပ်ံေနၾကတယ္။ သူ႔ေခါင္းထဲကိုလည္း စကားလံုးတစ္လံုးေရာက္လာျပန္တယ္။ မိသားစုတဲ႕။မိသားစု။ မိသားစု။ မိသားစု။ မိသားစု။ မိသားစုဟာ သူ႔ေခါင္းထဲကေန ျပန္မထြက္ေသးဘူး။ မိသားစုဆိုတာဘာလဲ။ သူစဥ္းစားရျပန္တယ္။ မိသားစုဆိုတာ ေႏြးေထြးမႈလား။ မိသားစုဆိုတာ ေႏွာင္ဖြဲ႔မႈလား။ သူမသိဘူး။ သူ႔မွာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္မိသားစုဆိုတာ မရွိဘူးေလ။ တစ္ခ်ိန္ကေတာ႕ သူဟာ မိသားစု၀င္ျဖစ္ဖူးတယ္။ ခုေတာ႕သူတစ္ေယာက္ထဲပဲ။ မိသားစုဟာ ခပ္စိမ္းစိမ္း ခံစားမႈမ်ိဳးပဲ သူ႔ကုိေပးေနတယ္။ သူ႔အေတြးဟာ တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ့ ရပ္တန့္သြားတယ္။ သူဟာ တစ္ေယာက္ထဲ ေနရတဲ႕ သူ႔အျဖစ္ကို ပန္းၿခံကို ေငးၾကည္႕ေနရင္းနဲ့ သတိျပဳလာမိတယ္။ သူဟာတစ္ေယာက္ထဲ။တစ္ေယာက္ထဲဆိုတာကို သူေတြးမိျပန္တယ္။ တစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ႕ သူစကားေျပာစရာမလိုဘူးေပါ႕။ စကားမေျပာရေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ မေျပာ ႐ံုပဲေပါ႕။ တစ္ခါတစ္ေလ သူရက္ေပါင္း အေတာ္ၾကာေအာင္စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာရဘူး။ တစ္ေယာက္ထဲ ဆိုတာဟာ စကားမေျပာဘဲေနရတာကိုဆိုလိုတာေပါ႕။ တစ္ေယာက္ထဲဆိုတာဟာ အထီးက်န္တာလား။ သူ႔ဦးေႏွာက္က သူ႔ကုိေမးေနတယ္။ ဟုတ္မွာေပါ႕ တစ္ေယာက္ထဲေနတာဟာ အထီးက်န္တယ္လို့ ေျပာရင္ရမယ္။ ဒါေပမယ္႕လည္း မေသခ်ာပါဘူး။တစ္ေယာက္ထဲဟာ အထီးက်န္ခ်င္းလုိ့လဲ မဆိုႏုိင္ျပန္ဘူး။ သူစကားေျပာခ်င္လာတဲ႕အခါ တစ္ေယာက္ထဲပဲ ေျပာလိုက္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူ႔ကိုယ္သူ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ျဖစ္တယ္။ “တစ္ေယာက္တည္းေနရာတာကို မင္းႀကိဳက္လား”“ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ႕ မႀကိဳက္ဘူး”“မင္းဘာေတြ ခံစားေနရသလဲဆိုတာကိုေရာ သိလား”“မသိဘူး။ ခံစားမႈေတြဟာ ရာသီဥတုေတြလိုပဲ ေျပာင္းလဲတယ္”“မင္းဟာ အထီးက်န္မႈနဲ့ ေမြ႔ေလ်ာ္ေနတယ္လုိ့ ေျပာလို့ရမလား”“မရဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ့ စကားေျပာခ်င္တယ္။ ဘာအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဒုတိယကမၻာစစ္အေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဘာလံုးပြဲအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာမဆိုေျပာလုိ့ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ဆန့္က်င္ဘက္လိင္ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ့ အတူရွိခ်င္တယ္။ အဲဒါပါပဲ”“ဒါဆို မင္းအခုမေပ်ာ္ဘူးေပါ႕။ မင္းဆီမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမရွိဘူးေပါ႕”“မေပ်ာ္ဘူး။ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာ ဘာကုိေျပာတာလဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာဘာလဲ”သူနဲ့တစ္ကိုယ္ေတာ္ အင္တာဗ်ဴးဟာ ရပ္တန့္သြားျပန္တယ္။ ႐ုတ္တရက္ ရပ္တန့္သြားတဲ႕ လွ်ပ္စီးပတ္လမ္းေၾကာင္းလိုပဲ။ သူဟာ အခိုက္အတန့္အားျဖင္႕ ဗလာျဖစ္သြားတယ္။ ဗလာ၊ ဗလာ၊ ဗလာ၊ ဗလာ။ ဗလာေတြဟာ တစ္၀ုန္း၀ုန္း ဆူပြက္သြားတယ္။ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ဗလာေတြ ပလံုစီတက္လုိ့ေနေတာ႕တယ္။ ဗ လာေတြအမ်ားႀကီးၿပီးတဲ႕ေနာက္ သူဟာ အသိျပန္၀င္လာတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာကို သူစဥ္းစားလုိ့ မရျပန္ဘူး။ ဒီစကားလံုးဟာ သူ႔အတြက္ စဥ္း စားရခက္တဲ႕ စကားလံုးပဲေပါ႕။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအေၾကာင္းေတြးမိတဲ႕အခါ မေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ သူ႔ရင္ထဲက ပ်ိဳ႔တက္လာတယ္။ ေအာ႕အန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လို့လာတယ္။ ဒီေတာ႕ သူသေဘာေပါက္လုိက္တယ္။ သူ႔အေတြးေတြဟာ သူ႔ကို ကိုက္ခဲေနတယ္ဆိုတာကိုေပါ႕။ အေတြးေတြကို ရပ္ပစ္လုိက္ေတာ႕မယ္။ အေတြးေတြဟာ သူ႔ကုိ ဒုကၡေပးေနတယ္။လက္ရွိရင္ဆိုင္ေနရတဲ႕ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းဖု့ိ သူနည္းလမ္းရွာရျပန္တယ္။ ဒီေတာ႕ သူစဥ္းစားျပန္တယ္။ စဥ္းစားျခင္းဟာ သူ႔အပါးကေန မဖယ္ခြာပဲ ေပးကပ္ေနတယ္။ မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ထပ္စဥ္းစားရေတာ႕မွာေပါ႕။ဟုတ္ၿပီ။ ဟုတ္ၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႕ သူအေျဖတစ္ခုကိုရရွိသြားၿပီ။ သူဟာ လက္ေဖ်ာက္တစ္ခ်က္တီးၿပီး ေလေတာင္ခၽြန္လိုက္ေသးတယ္။ သူေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ သြားတယ္။ သူ႔ကို ကိုက္ခဲေနတဲ႕ အေတြးေတြကို ရွင္းထုတ္ပစ္ႏုိင္ေတာ႕မယ္။ ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တဲ႕ ငါပါလားလုိ့လည္း သူေတြးလုိက္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ခ်က္ ခ်င္းပဲ သူ႔ရဲ႔ စိတ္ကူးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တယ္။ သူေသတၲာတစ္လံုးရွာၿပီး ယူလာတယ္။ ဒီေသတၲာထဲကို သူ႔ကို ေႏွာင္႕ယွက္ေနသမွ် အေတြးေတြကို ပစ္ထည္႕လိုက္မယ္။ ၿပီးရင္ ေအးေအးေဆးေဆးေနပစ္ လိုက္မယ္။ သူေတြးရင္း ေပ်ာ္လာတယ္။ ဒီေသတၲာကို ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ရဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို “မစဥ္းစားျခင္း ေသတၲာ”လို့ နာမည္ေပးလိုက္တယ္။မစဥ္းစားျခင္းေသတၲာ။မစဥ္းစားျခင္း ေသတၲာထဲကို သူ႔အေတြးကုိ သူ႔အေတြးကို ေခါက္ထည္႕ပစ္လိုက္မယ္။ ၿပီးရင္ေသာ႕ခတ္ထားလိုက္မယ္။ ငါေတာ္ေတာ္အႀကံပိုင္တာပဲလုိ့ ေတြး မိၿပီး သူရယ္ေမာလို့ေနေလရဲ႔။အခန္းထဲမွာ မစဥ္းစားျခင္းေသတၲာေပၚမွာ၊ အေမွာင္ပ်စ္ပ်စ္ တိတ္ဆိတ္မႈထဲမွာ၊ ဘာမွန္းမသိတဲ႕ ခပ္ေတြေတြ ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းႀကီးထဲမွာ သူထိုင္ေနတယ္။ သူ တစ္ေယာက္ထဲပဲ။ သူတစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ေနတယ္။သူစီးကရက္ဖြာလိုက္တယ္။ သူဒူးႏွန့္ေနတယ္။ ေအးေဆးပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳးေလးနဲ့ သူအဆင္ေျပေနတယ္။ သူဟာေကာင္းတဲ႕ အရသာမ်ိဳးကို ခံစားေနရတယ္။ သူ႔ ဦးေႏွာက္ထဲကိုလည္း ဘာမွေရာက္မလာဘူး။ သူမ်က္လံုးေလးေတြ စင္းေနလိုက္ၿပီး လႈပ္ရွားမႈကင္းမဲစြာ ေနလိုက္ျပန္တယ္။နာရီလက္တံဟာ တစ္ေတာက္၊ တစ္ေတာက္နဲ့ ေရြ႔လ်ားလို့ေနတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ေရြ႔လ်ားေနတယ္။ ညဟာတျဖည္းျဖည္း ရင္႕မွည္႕လာတဲ႕အခါမွာေတာ႕ သူ ဟာ မစဥ္းစားျခင္းေသတၲာေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းအိပ္စက္ပစ္လိုက္တယ္။ သူ႔အိပ္စက္မႈထဲကို ဘယ္လိုအိပ္မက္မ်ိဳးမွ ေရာက္လုိ့မလာဘူး။ သူဟာ အိပ္မက္ကင္းမဲ႕ဇုန္တစ္ခုလိုပဲ။ အိပ္စက္ျခင္းကလြဲလို့ ဘာကုိမွ မခံစားရဘူး။မစဥ္းစားျခင္း ေသတၲာေပၚက သူဟာမစဥ္းစားျခင္းရဲ႔ အရသာကို ခံစားလို့ခံစားေနရမွန္းမသိပဲ ခံစားလို့ေနေလရဲ႔။ေနေရာင္ျခည္ဟာ ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွာ အတင္းခုန္၀င္လုိ့ေနတယ္။ ေကာ္ဖီခြက္ဟာ စားပြဲေပၚမွာ။ သူဟာ စားပြဲေပၚမွာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ့အတူ မနက္ခင္းတစ္ခုကို သူျဖတ္သန္းစီးဆင္းလုိ့ေနတယ္။ သူေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ေငးေမာေတြေ၀လို့ေနတုန္းပဲ မစဥ္းစားျခင္းဟာ သူနဲ့အတူ ရွိေနတုန္းပဲ။ ေကာ္ဖီေသာက္ေနရင္းကေန သူလမ္းထေလွ်ာက္ယ္။ အခန္းထဲမွာပဲ။ ဒါေပမဲ႕ ခဏေနေတာ႕ အျပင္ကိုထြက္လို့လာတယ္။ အျပင္ထြက္ၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္ဆိုတဲ႕ အေတြးဟာ သူ႔ေခါင္းထဲကို တိုး၀င္ေရာက္ရွိခဲ႕ရာကေန သူအျပင္ကိုထြက္လာျဖစ္ခဲ႕တာပါပဲ။ မစဥ္းစားျခင္းဟာ သူနဲ့အတူ အၾကာႀကီးမေနဘူး။ မစဥ္းစားျခင္းထြက္ခြာသြားတဲ႕ေနာက္ အေတြးသူ႔ဆီေရာက္လာေတာ႕မယ္ဆိုတာ သူသိေနတယ္။ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ သူမင္မပ်က္ေလွ်ာက္လို့ေနတယ္။ အေတြး ေတြက်ဴးေက်ာ္ေႏွာင္႕ယွက္မွာကို သူေၾကာက္ရြံ႔လို့ေနတယ္။ေဆာင္းတြင္းအရင္႕မာႀကီးရဲ႔ မနက္ခင္းေလးဟာ ေအးစက္လြန္းအားႀကီးတယ္။ လူေတြဟာ လမ္းေပၚမွာျပန့္ႀကဲၿပီး ေလွ်ာက္သြားလုိ့ေနတယ္။ လူေတြဟာလည္း သူလို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီသြားေနၾကတာပဲဆိုတာကို သူသတိထားမိလာတယ္။ လူေတြဟာ တစ္ေယာက္တည္းေတြႀကီးပဲလားလုိ့ ေတြးမိၿပီး သူ႔ရဲ႔တစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္လာမႈကို ျပန္လို့ ႏွစ္သိမ္႕ေနမိတယ္။ သူလမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ ဦးတည္ရာမဲ႕စြာ သူလမ္းေလွ်ာက္လို့ေနတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းကေန လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းဟာ မိုက္သားပဲလုိ့ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း အေၾကာင္းကို သူေတြးမိျပန္တယ္။ အေဖာ္တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ့ဆို ပိုေကာင္းမလားမသိဘူး။ စကားေျပာရင္း၊ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ဆြဲထားရင္းေပါ႕။ဒီအေတြးက သူရဲ႔ တည္ၿငိမ္ေနမႈကို ပ်က္ျပားေစမယ္႕အေတြးမ်ိဳးပဲဆိုတာ သတိထားမိလို့ သူထိတ္လန့္မိတယ္။ သူ႔ရဲ႔ တည္ၿငိမ္မႈကို အထိပါးမခံခ်င္ဘူး။ အဲ႕ဒါေၾကာင္႕ပဲ သူဟာ အာ႐ံုေျပာင္းတဲ႕အေနနဲ့ လမ္းေပၚမွာ ျဖတ္ေမာင္းေနတဲ႕ နံပါတ္ေတြကို အဓိပၸါယ္မဲ႕စြာ လိုက္ၾကည္႕ေနမိေလရဲ႔။ “မင္းကေတာ္ေတာ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္တဲ႕ ေကာင္ပဲ”လို့ သူေတြးေနမိျပန္တယ္။ ဘာမွန္းမသိပဲ ကားနံပါတ္ေတြ ေလွ်ာက္ၾကည္႕ေနတဲ႕ သူ႔အျဖစ္သူ ေတြးမိၿပီးေတာ႕ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိျဖစ္မိျပန္တယ္။ သူေရကန္တစ္ကန္ေဘးနားကို ေရာက္လို့လာတယ္။ ေရကန္ေဘးက ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာ သူ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ သာယာတဲ႕မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ လူတစ္ေယာက္ ရဲ႔ တိတ္ဆိတ္ေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈပဲလုိ့ သူက သူ႔ကိုယ္သူ တံဆိပ္ကပ္လိုက္ေသးတယ္။ ေရကန္ထဲမွာပဲ ငန္းေတြဟာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကူးခတ္လို့ေနတယ္။ ၀မ္းဘဲေတြကလည္း ေရထဲ ငုပ္လိုက္၊ ေလထဲပ်ံ၀ဲလိုက္နဲ့ ေဆာ႕ကစားလို့ေနၾကတယ္။ ျမင္ ကြင္းက ၾကည္ႏူးစရာပါပဲ။ သူၾကည္ႏူးေနမိတယ္။ ၾကည္ႏူးေနရာကေန သူ႔ေခါင္းထဲကို အေတြးေတြ၀င္ေရာက္လုိ့ လာျပန္တယ္။ အရင္ဆံုးေရာက္လာတဲ႕အေၾကာင္းက မစဥ္းစားျခင္းဆိုတဲ႕အေၾကာင္းေပါ႕။ မစဥ္းစားပဲ ေနရတာဟာ မိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ႕ မစဥ္းစားပဲၾကာၾကာေနလို့မွ မရတာ။ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုခုကို စဥ္းစားေနရတာပဲေလ။ စားဖုိ့၊ ေသာက္ဖုိ့ကစလို့ အေၾကာင္းတရားမ်ိဳးစံုကို စဥ္းစားေနရတယ္။ စဥ္းစားၿပီးရင္း စဥ္းစားေနၾကတယ္။ ဟူး . . .မလြယ္လွပါဘူး။ လူျဖစ္ရတဲ႕ ဒုကၡဆိုတာတ ကယ္ပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႕လည္း စဥ္းစားရတာ ေပ်ာ္ဖုိ့ေကာင္းသေလာက္၊ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႕လည္း စဥ္းစားရတာ စိတ္ပ်က္ဖုိ့ေကာင္းၿပီး မြန္းက်ပ္ လြန္းလွတယ္။ ဒီေတာ႕ မစဥ္းစားတာက ပိုေကာင္းတယ္။သူရဲ႔ မစဥ္းစားျခင္းေသတၲာကို ျပန္သတိရလို့လာတယ္။ မစဥ္းစားျခင္းေသတၲာထဲကို သူမစဥ္းစားခ်င္တာေတြကိုေတာ႕ တတ္ႏုိင္သေလာက္ထည္႕ထားၿပီးသြားၿပီ။ ဒါေပမဲ႕ ေနာက္ထပ္သူမစဥ္းစားခ်င္တာေတြဟာ ထပ္ထပ္ၿပီးေရာက္လို့လာေနတုန္းပဲ။ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမတဲ႕ဘ၀တဲ႕။ဟူး . . . စိတ္ပ်က္ဖုိ့ေကာင္းလုိက္တာ။ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။ ပူပန္ေသာကေတြက မိုးေတြလို အၿမဲတမ္းရြာခ်ေနတယ္ေလ။ ေလာကႀကီးကိုေမ႕ေနလား။ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ မေျပာစမ္းပါနဲ့။အဆင္ေျပေျပေနခ်င္တယ္။အိုး . . .ပိုလို႔ေတာင္ဆိုးလာၿပီ။ အဆင္ေျပေျပေနခ်င္တဲ႕သူ႔မွာ အလုပ္ကေလးတစ္ခုေတာင္မရွိဘူး။ ဘယ္လိုလုပ္အဆင္ေျပႏိုင္မွာလဲ။နာမက်န္းျဖစ္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ေဆး႐ံုသြားေလ။ ေဆး႐ုံမွာသြားကုေပါ႕။ ေဆး႐ံုမွာကုဖုိ့ သူ႔မွာပိုက္ဆံမရွိတာကို ျပန္သတိရလာတယ္။ အဲဒါမွဒုကၡ။ အဲ႕ဒီအခ်ိန္က်ရင္ သူဒုကၡေရာက္႐ံုပဲ ရွိေတာ႕တာေပါ႕။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ ႐ႈပ္လိုက္တဲ႕အေတြးကြာ။သူ႔ကိုယ္သူ အာ႐ံုေနာက္စျပဳလုပ္တယ္။ အနာဂတ္တုန္လႈပ္မႈလုိ့လည္း သူက ေခါင္းစဥ္တပ္လုိက္ေသးတယ္။ အနာဂတ္တုန္လႈပ္မႈ၊ အနာဂတ္တုန္လႈပ္မႈ။ သူ႔ေခါင္းေတြ ခ်ာခ်ာလည္စျပဳလာတယ္။ သူမစဥ္းစားခ်င္ေတာ႕ဘူး။ မစဥ္းစားျခင္းေသတၲာထဲကို ထည္႕စရာအေတြးေတြ သူမွာအမ်ားႀကီး ရွိေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ႕ေနာက္ထပ္ေရာက္လာမွာေတြက လည္းရွိေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးသူ အေကာင္းဆံုးဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ အဲ႕ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီးေတာ႕မွ သူစိတ္ေတြေပါ႕ပါးေပ်ာ္ရြင္သြားတယ္။မစဥ္းစားျခင္းေသတၲာထဲကို သူ႔ကိုယ္သူ ထည္႕လိုက္မယ္။ မစဥ္းစားျခင္းေသတၲာထဲကို သူ႔ကိုယ္သူ ထည္႕လိုက္မယ္။ သူမစဥ္းစားေတာ႕ဘူး။ ဒါေၾကာင္႕သူမရွိေတာ႕ဘူး။ ဒီေတာ႕ ေဒးကားလည္း မရွိေတာ႕ဘူး။ အနာဂတ္တုန္လႈပ္မႈေတြ၊ ဘာေတြလည္း မရွိေတာ႕ဘူး။အားလံုးအဆင္ေျပလို႔သြားတယ္။

ပင္မစာမ်က္ႏွာသို႔ျပန္သြားမည္ >>

ေန႕စဥ္ အသစ္အသစ္ေသာ သတင္းမ်ား ကို သိရိွႏိုင္ရန္ လိုတရ Application အား ဤေနရာတြင္ ႏွိပ္၍ အခမဲ႔ Download ရယူပါ။