Lotayamm

search
မာတိကာ

contents

ထိပ္ဆံုးစာမ်က္ႏွာ > ဝတၳဳမ်ား

ဘ၀သည္ ဟာသတစ္ပုဒ္
အစ/အဆံုး
ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)

ကၽြန္မ ေသတုန္းက ျမင္တဲ့သူတစ္ေယာက္မွ အနီးအနားမွာမရွိဘူး။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းပဲ ေသသြားတယ္။ ဒါလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ အနားမွာ ကိုယ့္ကိုျမင္မယ့္သူတစ္ေယာက္မွမရွိဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ေသရတာဟာ သိပ္ကိုေၾကကြဲစရာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ရည္းစားက ကၽြန္မကိုလက္ထပ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊ သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္က ဘ၀မွာအေရးအႀကီးဆံုးအရာက မ်က္ျမင္သက္ေသရွိဖို႔ပဲတဲ့။ အထက္တန္းေက်ာင္းက ရည္းစားကိုဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အနားမွာရွိခိုင္းဖို႔၊ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနမွာပဲ။ အေရးႀကီးတဲ့အရာမွန္သမွ်ကို မိန္းမတစ္ေယာက္က မ်က္ျမင္သက္ေသအျဖစ္ရွိေနေတာ့မွာပဲ။ ေဘးနားမွာ အျမဲတမ္းရွိေနၿပီး သူမ်ားဘ၀တစ္ခု အထုပ္ေျပတာၾကည့္ေနဖို႔လား၊ ဒါ ဇနီးမယားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းရင္းဆိုတဲ့ စိတ္ကူးကုိေတာ့ ကၽြန္မမႏွစ္ၿမိဳ႕ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ သူ႔ ကၽြန္မ ပိုနားလည္ႏိုင္လာၿပီ။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ၾကည့္ျမင္ဖို႔အတြက္၊ အဲဒီအေၾကာင္းညတိုင္း ေဆြးေႏြးဖို႔အတြက္ ကိုယ္ခ်စ္ရသူတစ္ေယာက္ အနားမွာရွိေနတယ္ဆိုတာ ခပ္ေသးေသးကိစၥေတာ့မဟုတ္ဘူး။

သူ႔ကို လက္ထပ္မယ့္အစား၊ ကၽြန္မ ဘယ္သူ႔ကိုမွ လက္မထပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ကြဲကြာသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မက တစ္ေယာက္တည္း ေနတယ္၊ ကေလးမရွိဘူး။ သူက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ၿပီး၊ ကိုယ္၀န္ရၿပီး၊ ကေလးတစ္ေယာက္ရခ်ိန္မွာ၊ ကၽြန္မဘ၀မွာေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း မ်က္ျမင္သက္ေသပဲ။ ေကာင္မေလးဘက္က ေဆြမ်ဳိးမ်ားတယ္၊ သူတို႔အိမ္နားမွာပဲ သူ႔ဘက္ကအမ်ဳိးေတြနဲ႔ ေနၾကတယ္။ တစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္မ သူတို႔ဆီသြားလည္ဖူး ေသးတယ္။ သူ႔ ေမြးေန႔ဒင္နာမွာ။ သူတို႔တစ္ဦးတည္းေသာကေလးအပါအ၀င္၊ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးေတြ အေယာက္ သံုးဆယ္ေလာက္ရွိမယ္။ သူ႔မိန္းမရဲ႕မိဘေတြအိမ္မွာ၊ သူတို႔အေျခခ်ေနထိုင္ေနတဲ့ ကမ္းရိုးတန္းၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ခုမွာေပါ့။ သူလိုခ်င္တဲ့အတိုင္း သူရခဲ့တာပဲ။ သူ႔မွာယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မ်က္ျမင္သက္ေသေပါင္း အေယာက္သံုးဆယ္ေလာက္ ရွိေနတယ္။ အဲဒီထဲက တစ္၀က္ေလာက္က ေသသြားတာမ်ဳိး၊ တျခားေျပာင္းသြားတာမ်ဳိး၊ သူနဲ႔မတဲ့ေတာ့တာမ်ဳိးျဖစ္ဦး ဆယ့္ငါးေယာက္ေတာ့ က်န္ဦးမယ္။ သူေသတဲ့အခါက်ရင္ ခ်စ္ခင္ရတဲ့မိသားစု၀င္ေတြနဲ႔ ၀ိုင္းရံေနလိမ့္မယ္၊ သူ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ကို သတိရေပးၾကလိမ့္မယ္။ အရက္ေတြမူးရူးၿပီး ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတဲ့ သူ အိမ္ျပန္လာတဲ့ ညေတြကို သူတို႔ေတြ သတိရေနလိမ့္မယ္။ သူ႔အသံုးမက်မႈေတြကိုလည္း သတိရေနေပမယ့္၊ သူတို႔က သူ႔ကို ဆက္ၿပီး ခ်စ္ေနဦးမွာပဲ။ သူ႔ မ်က္ျမင္သက္ေသေတြ ေသတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ သူ႔ဘ၀လည္း ၿပီးဆံုးသြားလိမ့္မယ္။ သူ႔သား ေသတဲ့အခါ၊ သူ႔သားရဲ႕ မိန္းမ ေသတဲ့အခါ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔သားရဲ႕ သားသမီးေတြလည္း ေသသြားတဲ့အခါ၊ ကၽြန္မ ပထမရည္းစားရဲ႕ဘ၀ဟာလည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မွာပဲ။

ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ရႈိက္ေနခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မကိုဘယ္သူမွမျမင္ခဲ့ဘူး။ ကားက ကၽြန္မကိုလ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ျဖတ္တိုက္သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဒရိုင္ဘာက ကၽြန္မကို လမ္းမေပၚကေနသယ္ဖို႔ ကားကိုရပ္လိုက္တယ္။ သူ ကၽြန္မကို လာသယ္ေတာ့ ကၽြန္မက ေသၿပီးေနၿပီ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မ ေသတုန္းက တစ္ေယာက္တည္းလို႔ ေျပာႏိုင္တာေပါ့။ အခု ရွင္တို႔က ကၽြန္မ လိမ္ေနတာလို႔ ေျပာခ်င္ေျပာမယ္။ ကၽြန္မေသတာကို ျမင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့ မ်က္ျမင္သက္ေသ တစ္ေယာက္မွမရွိခဲ့တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မ တကယ္ပဲ ဘာမွမခံစားရဘူးဆိုရင္ အခုဘာလို႔ ဒီေနရာကို ေသရြာကထၿပီး ကၽြန္မ ျပန္လာခဲ့ရသလဲ။ ကမၻာေျမေပၚမွာ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးေနခဲ့တုန္းက ၀တ္ခဲ့တဲ့အ၀တ္အစားေတြ၊ ကိုယ္ခႏၶာ အေသြးအသားေတြကို ကၽြန္မ ဘာလို႔ ျပန္လည္ ၀တ္ဆင္ထားရသလဲ။ ကၽြန္မအသက္ရွင္ေနတုန္း ေလသံအတိုင္း ကၽြန္မ ဘာလို႔ စကားဆက္ေျပာေနရသလဲ။ ကၽြန္မ ေသတုန္းက အေလးခ်ိန္အတိုင္း အခုဘာလို႔ ျပန္ရွိေနရသလဲ။ ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ဆံပင္ေတြမွာ ကပ္ေနတဲ့အညစ္အေၾကးေတြကိုေတာင္ ကၽြန္မ ေဆးေၾကာပစ္ခဲ့ေသးတယ္။ ကၽြန္မ ျဖတ္ႀကိတ္မခံရခင္က အေနအထားအတိုင္း သြားေတြကိုလည္း ပါးစပ္ထဲမွာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ေနသားတက် ျပန္တပ္ထား ခဲ့တယ္။ ဒါေတြကို ကၽြန္မ ဘာလို႔ဒုကၡခံလုပ္ေနရတာလဲ။ အလုပ္ရႈပ္ရရႈပ္နဲ႔။ ေျမႀကီးေအာက္ထဲမွာပဲ ထာ၀ရေနသြားလို႔ ရခဲ့ရဲ႕သားနဲ႔။ ကၽြန္မဘ၀ဟာ တစ္ခန္းရပ္သြားၿပီဆိုခဲ့ရင္၊ အဲဒီေနရာမွာပဲ တစ္စစီပ်က္စီးရင္း ေနသြားႏိုင္သားပဲ။ ကၽြန္မအေၾကာင္း တစ္ခုခုေျပာဖို႔လိုအပ္ေနေသးတယ္ဆိုတဲ့ သကၤာမကင္းခံစားခ်က္မ်ဳိး တစ္ခုခုမရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မ ေျမႀကီးထဲမွာပဲ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ေနမွာ။

ေျပာစရာတစ္ခုက ရွိေနတယ္။ ကၽြန္မက ဟာသပဲ၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မေနာက္ဆံုးခ်စ္ခဲ့တဲ့သူနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ရန္ျဖစ္တုန္းက သူက အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္မကို ေျပာခဲ့တယ္။ သူက ကၽြန္မအထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ရည္းစားမဟုတ္တဲ့ တျခားတစ္ေယာက္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မကသံုးဆယ့္ေလးႏွစ္။ ရန္ျဖစ္ေနခ်ိန္အတြင္း၊ ကၽြန္မက ကၽြန္မဘက္က ျမင္တဲ့ပံုစံေတြကို ရွင္းျပဖို႔ႀကိဳးစားေတာ့ သူက ေအာ္တယ္။

"နင္ကဟာသပဲ၊ၿပီးေတာ့နင့္ဘ၀ကလည္းဟာသပဲ" တဲ့။

အဲဒီမတိုင္ခင္ တစ္ညက ကၽြန္မတို႔တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္ေနခဲ့တုန္းပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္း အိပ္ယာအတူတူ၀င္ၿပီး သူက သူ႔ဖုန္းထဲကေန လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ မႈခင္း၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ျပေနခဲ့တယ္။ သူ႔လက္ေမာင္းကို ခပ္ဖြဖြထိရင္း ကၽြန္မက ေခါင္းအံုးေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ ေသတယ္။ သူေျပာတဲ့စကားကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း နားလည္ဖို႔အတြက္၊ အဲဒီအခ်ိန္ကေနစၿပီး ေလးႏွစ္တိတိ ကၽြန္မအခ်ိန္ယူခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မက ဟာသတစ္ပုဒ္၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ ဆိုတဲ့ စကားေလ။ သူအဲဒီလို ေျပာတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ ဘာျပန္ေျပာ ရမလဲ မသိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ နာက်င္ရတယ္၊ အသံကုန္ဟစ္ေအာ္ေနမိတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္တာက သူ႔စကားမွန္ေၾကာင္း သူ႔ကိုသက္ေသျပလိုက္တာပဲ။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ပဲ ကၽြန္မ သူ႔ကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူ႔အၾကင္နာကင္းမဲ့မႈကို ကၽြန္မ က်င့္သားရသြားခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ နာက်င္ရတုန္းပဲ။

ဒီည ဒီေနရာမွာ လာၿပီးစကားေျပာဖို႔ ရွင့္တို႔ဆီက ဖိတ္ၾကားစာရတုန္းက ကၽြန္မ ေသၿပီးသားဆိုတာ ရွင္တို႔မသိၾကဘူးလား။ ရွင္တို႔မသိပါဘူး၊ ရွင့္တို႔ဆီက ဖိတ္ၾကားစာရတုန္းက ငါမလာႏိုင္ဘူးလို႔ ကၽြန္မလည္း အရင္ဆံုး ေတြးမိေသးတယ္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ လာဖို႔အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ လအနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္တို႔ဆီ စာတစ္ေစာင္ လွမ္းေရးမိတယ္။ ကၽြန္မကို ေျမႀကီးထဲကတူးဖို႔ ေငြေပးရင္ ကၽြန္မလာခဲ့ပါ့မယ္လို႔။ ကၽြန္မကို ျမွဳပ္ထားတဲ့ ေျမာက္အေမရိကကို ျဖတ္ၿပီး ကၽြန္မအေလာင္းအတြက္ ေလယာဥ္ပ်ံခကို ရွင္တို႔ေပးရင္၊ မိုက္တပ္ထားတဲ့စင္ျမင့္ဆီ ကၽြန္မကို ၀ွီးခ်ဲနဲ႔တြန္းတင္ေပးရင္၊ အင္း.. ကၽြန္မလာခဲ့ပါ့မယ္လို႔ေပါ့။ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္မရဲ႕ ေသၿပီးသားဦးေႏွာက္က ကၽြန္မေျပာခ်င္တာေတြကို မွတ္မိဖို႔ အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကပဲ ကၽြန္မ ဒီကိုလာဖို႔လက္ခံခဲ့ရျခင္းအတြက္ အေကာင္းဆံုးအေၾကာင္းျပခ်က္ပဲ။ ကၽြန္မမွာ ဖြင့္ဟ၀န္ခံစရာ အေရးႀကီးကိစၥတစ္ခုခု ရွိေနတယ္။ အဲဒါဘာမ်ားလဲ။ အဲဒီအေၾကာင္း ကၽြန္မ ေျပာၿပီးၿပီလား။ ကၽြန္မရဲ႕ဦးေႏွာက္အေသထဲက၊ အေတြးေတြဟာ အျမန္ဆံုးႏႈန္းနဲ႔ လြင့္ထြက္သြားတယ္။ ေျပာၿပီးၿပီဆိုလည္း ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ေျမႀကီးေအာက္မွာ လဲေလ်ာင္းရင္း ဆားငန္လႊာေတြ၊ ေျမဆီေတြ၊ ေခၽြးေတြ၊တီေကာင္ေတြ၊အေစ့ပင္နဲ႔ ေျမစာျမက္ေတြ၊ ငွက္အေသေကာင္ရဲ႕အရိုးစုေတြဟာ ကၽြန္မပါးစပ္ထဲမွာ လာစုေနတယ္။ ကၽြန္မေသြးေတြက ေျခာက္ေသြ႕ေအးခဲၿပီး ေျခေခ်ာင္းေတြက ေကြးလိပ္ေနတယ္။ ကၽြန္မဦးေႏွာက္ထဲမွာဆိုရင္ ဆံပင္ျခည္ေတြ ငွက္အေမႊးအေတာင္ေတြနဲ႔ ျပည့္သိပ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွန္းအေသအခ်ာမသိရတဲ့ ေဘာလံုးျဖဴျဖဴေသးေသးေလးေတြ၊ အဲဒီ ေရျမွဳပ္လံုးေလးေတြနဲ႔ ေခြးေခ်းေတြ၊ အနံ႔စူးစူးက်င္ငယ္ေတြ၊ အေစ့ပင္နဲ႔ ေျမစာျမက္ေတြ၊ ၀က္သစ္ခ်သီးေတြ၊ စပ်စ္သီးေျခာက္ေတြ၊ ဒါေတြ အားလံုးနဲ႔အတူ အဲဒီေအာက္ထဲက စိုစြတ္တဲ့အေမွာင္ထုႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မ ေတြးေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိပ္အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ေျမေအာက္ထဲမွာ လွဲေလ်ာင္းရင္းနဲ႔ေတာ့ ရွင့္တို႔ရဲ႕မ၀ံ့မရဲအေတြးေတြက ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ ရွင္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေသခ်ာသိႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ေသတြင္းထဲကို ရွင့္တို႔ရဲ႕အေတြးတစ္ခုတည္းကိုပဲ အတူသယ္သြားႏိုင္မွာ။ အဲဒီအေတြးကလည္း အျမဲတမ္းရွင္တို႔ကို စိုးမိုးေျခာက္လွန္႔ေနတဲ့အေတြးပဲ၊ အဆံုးမွာ ရွင့္တို႔ကိုယ္ပိုင္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရွာမေတြ႕ခင္ တစ္ေလ်ာက္လံုးရွိေနရမယ့္အေတြးမ်ဳိးေပါ့။ ကၽြန္မ အတူယူေဆာင္သြားတဲ့အေတြးကေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလ၊ "မင္းက ဟာသပဲ။ မင္းဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ပဲ" တဲ့။ ကၽြန္မဦးေခါင္း၊ ၾကြက္သားေတြနဲ႔ အရိုးေတြကို အဲဒီအေတြးက မခြာတမ္းပူးကပ္ထားတယ္၊ တျခားဘာမွမရွိေတာ့ဘဲ အဲဒီစကားလံုးေတြ ခ်ည္းပဲ က်န္ေတာ့တဲ့အထိပဲ။ ေသျခင္းတရားလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ ကၽြန္မဘ၀က အတြင္းထဲကို က်ဳံ႕၀င္ၿပိဳလဲသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ ဘ၀ဟာ အနက္ရႈိင္းဆံုးအတြင္းသားထဲအထိ သူ႔ဘာသူၿပိဳဆင္းသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီစကားစုဟာ ၿပိဳဆင္းေနျခင္းရဲ႕ အျပင္တစ္ေနရာမွာက်န္ရစ္တယ္။ အဲဒီစကားစုဟာ ကၽြန္မဆီက ကြဲထြက္သြားတဲ့တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္မဆီက ကြဲထြက္သြားတဲ့တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္လို႔ပဲ အဲဒါကိုကၽြန္မနဲ႔အတူ ယူေဆာင္လာႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီစကားစုဟာ အခု ကၽြန္မမွာ ရွိေနတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာအရာေပါ့။

ကၽြန္မ ေရတစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ပါရေစဦး။ ကၽြန္မ ေရဘယ္မွာလဲ။ ကၽြန္မက ေသၿပီး ေျခာက္ကပ္ေနၿပီ။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ကၽြန္မကအိမ္အျပန္ေလယာဥ္ေပၚမွာ၊ လက္ဆြဲအိတ္ေတြနဲ႔အတူ၊ အရိုးထဲစိမ့္၀င္ေနတဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔အတူ၊ အဲဒါဟာ ဒီေနရာကိုလာၿပီးဖြင့္ဟ၀န္ခံခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေပါ့။ ကၽြန္မ ေျမေအာက္ထဲျပန္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မသိေနေတာ့မွာ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္မက်န္တဲ့ထာ၀ရအခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေသဆံုးသြားေတာ့မွာ၊ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေလွ်ာ္ဖြပ္ေတာ့ပဲနဲ႔။

ကၽြန္မကဟာသပဲ၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသပဲလို႔ ေျပာခဲ့တဲ့လူ။ အခုကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္ကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေတြ႕ရင္း ဒီေနရာမွာ ရွိခ်င္မွရွိေနမွာ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မသိေနတာတစ္ခုက ကၽြန္မရဲ႕ ေသျခင္းတရားကို သူ ႀကိဳတင္ျမင္ေတြ႕ခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ။ ကၽြန္မအတြင္းသားထဲထိ ေဖာက္ထြင္းၿပီး၊ ကၽြန္မအဇၩတၱကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေတြ႕ျမင္ၿပီး သူက ႀကိဳတင္နိမိတ္ဖတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေၾကာက္စရာစကားလံုးေတြကို သူေျပာတုန္းက သူကကၽြန္မရဲ႕၊ ကၽြန္မမၾကာခင္ေတြ႕ေတာ့မယ့္ အနာဂတ္အထိ ႀကိဳတင္ျမင္ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရန္ျဖစ္တုန္းက သူ မွားေၾကာင္း ယံုၾကည္လာေအာင္ ကၽြန္မႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ "ငါက ဟာသမဟုတ္ဘူး၊ နင္သာ ဟာသ၊ နင္သာ ဟာသ" ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ျပန္ေအာ္ခဲ့တယ္။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ငွက္ေပ်ာခြံ တက္နင္းမိလို႔ ေခ်ာ္က်ရင္း ေသသြားတယ္ဆို၊ သူ႔ဘ၀က ဟာသပဲေပါ့။ ကၽြန္မ ေသခဲ့ရတာကေတာ့ ငွက္ေပ်ာခြံကိုတက္နင္းမိလို႔မဟုတ္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ဟာ အရက္ဆိုင္ထဲကို သင္းအုပ္ဆရာ တစ္ေယာက္နဲ႔အတူ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးနဲ႔အတူ၊ သီလရွင္တစ္ပါးနဲ႔အတူ၀င္လာၿပီး ေသဆံုးသြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ဘ၀ကဟာသပဲေပါ့။ အဲဒါလည္း ကၽြန္မေသခဲ့ရတဲ့ပံုစံမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္စံုတစ္ဦးဟာ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္ဖို႔ လမ္းျဖတ္အကူးမွာ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတာက ကၽြန္မ ေသဆံုးတဲ့ပံုစံပါ။ ဒါဆိုလည္း သူ႔ဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ကဲ အခုေတာ့ အားလံုးသိၿပီေပါ့၊ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္ဖို႔ လမ္းအျဖတ္အကူးမွာ ကၽြန္မ ေသဆံုးခဲ့ရတာကို။

အဲဒီေန႔က အဲဒီလိုလမ္းျဖတ္ကူးတုန္းက ကၽြန္မက တစ္ဖက္ကမ္းကိုဦးတည္ေနခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ရန္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းပဲ စိတ္ထဲမွာ စြဲၿပီး ဘ၀တစ္ခုလံုးပ်က္စီးၿပိဳလဲသြားခဲ့ၿပီ။ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္က ဘာလို႔လမ္းျဖတ္ကူးရတာလဲ။ တစ္ဖက္ကမ္းကို ေရာက္ဖို႔လား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံစည္တာလား။ တစ္ဖက္ကမ္းဆိုတာ ေသျခင္းတရားပဲ။ အဲဒါကို လူတိုင္းသိၾကတာပဲမဟုတ္လား။

သံေခ်းတက္ေနတဲ့ အဲဒီကားအိုႀကီးေရွ႕ကို ကၽြန္မ ေျခလွမ္းစိပ္စိပ္နဲ႔ခပ္ျမန္ျမန္တိုးကပ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သတၱဳေတြနဲ႔ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ေျခမြပစ္လိုက္တယ္၊ မီးသီးေဘးက ကားေစာင္းနဲ႔တိုက္မိတဲ့ သြားေတြက ကၽြန္မလည္မ်ဳိထဲအထိ ကၽြံ၀င္သြားတယ္၊ ကၽြန္မရင္ဘတ္ေပၚ ကားက ျဖတ္ႀကိတ္သြားတယ္။

ကၽြန္မ ဒီကိုလာခဲ့တာ ရွင္တို႔ကို ေအာ္ဂလီဆန္ေအာင္လုပ္ဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မ ဒီကိုလာခဲ့တာ ရွင္တို႔ကို ဟာသတစ္ပုဒ္ ေျပာျပမလို႔ပါ။ ဒါထက္၊ ရွင္တို႔ကို ဟာသတစ္ပုဒ္ကို ျပဖို႔လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္မလားပဲ။ ကၽြန္မေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ေၾကာင္း ဂုဏ္ယူခ်င္လို႔ပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီပထမရည္းစားက ဒီနားနဲ႔အေ၀းႀကီးမွာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အခုပရိသတ္ထဲမွာေတာင္ သူရွိေနၿပီး ကၽြန္မေျပာတာကိုနားေထာင္ခ်င္ေထာင္ေနမွာ။ ဘီယာ ေသာက္ခ်င္ ေသာက္ေနမွာ။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ရွိေနေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္မဘ၀နဲ႔ ေသျခင္းတရားမွာ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိပါရဲ႕လို႔ ကၽြန္မ ေျပာမယ္။ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိရံုမက ႀကိဳတင္ေတာင္ ျမင္ေတြ႕ခံခဲ့ရေသးတယ္။ ရွင္ ကၽြန္မထက္ နည္းနည္းေလးမွ မသာခဲ့ဘူး။ အဆံုးမွာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး အႏိုင္ရခဲ့သလိုပဲ။

ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္ ေသြးေၾကာင္ခဲ့သလဲ၊ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ဆန္လိုက္သလဲ။ ရွင္သန္ေနထိုင္ျခင္းရဲ႕ ဘယ္မ်က္ႏွာစာကိုမွ ကၽြန္မခံႏိုင္ရည္မရွိခဲ့ဘူး။ အထူးသျဖင့္၊ "တျခားလူေတြထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ဘ၀မွာ ေနထိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမယ္" ဆိုတဲ့ ဓေလ့ေဟာင္းတစ္ခုကိုေပါ့။

ဘ၀ရဲ႕အျခားဘက္ျခမ္းဟာ ဘာနဲ႔တူလဲလို႔ ရွင္တို႔ ေတြးေကာင္းေတြးေနလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မလည္း ဒီမွာရွိေနတုန္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လူတိုင္းအျမဲတမ္းရယ္ေမာေနတဲ့ အလကားေနရာတစ္ခုပဲ။ သမုဒၵရာကို ျဖတ္ပ်ံတဲ့ ေလေၾကာင္း ခရီးစဥ္တစ္ခုမွာ ကၽြန္မၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသလိုမ်ဳိးပဲ။ ကၽြန္မေဘးနားက အမ်ဳိးသမီးက သူ ၾကည့္ေနတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတိုင္းက ဘယ္လိုအေပါစားျပက္လံုးကိုမဆို ရယ္ေမာေနသလိုမ်ဳိးပဲ။ ၿပီးရင္ ေနာက္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတစ္ခုကို ေျပာင္းၿပီးရင္း ေျပာင္းမယ္။ ကၽြန္မတို႔ ထိုင္ခံုအတန္းမွာ သူ႔ရယ္သံနဲ႔ပဲ ဖံုးလႊမ္းေနတယ္။ ေလယာဥ္စတက္ကတည္းက ဆင္းတဲ့အထိ အရယ္မရပ္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ရယ္ေမာမႈေၾကာင့္ ရွင္တို႔အေနနဲ႔ သူ႔ကိုဘယ္ေလာက္မုန္းသြားႏိုင္သလဲ။ ကမၻာႀကီးရဲ႕ရယ္သံေတြဟာ ဒီအခ်က္ကိုမသိၾကဘူးလား။ အဲဒါက သူတို႔ကို ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ သူတို႔ထင္ေနတာလား။ ဖန္သားျပင္ကို ေငးၾကည့္ၿပီး၊ နားၾကပ္တပ္ထားၿပီး၊ တစ္ေယာက္တည္းရယ္ေမာေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူက သေဘာက်ႏိုင္လို႔လဲ။ ဟိုတယ္ခန္းနံရံတစ္ဖက္က သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ကုတင္သံကို ၾကားရတာ သေဘာက်တဲ့ သူေတြေတာ့ ႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္လိမ့္မယ္။

အဲဒီအျခားဘက္ျခမ္းမွာေတာ့၊ ရယ္စရာေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ေခြးတိုင္း၊ သစ္ပင္တိုင္း၊ လူတိုင္း ရယ္ေမာ ေနၾကသလိုပဲ။ အခု ကၽြန္မေျပာမယ့္စကားေတြကို အဲဒီဘက္ျခမ္းမွာ ေလ့က်င့္ခဲ့တယ္၊ လူဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ အေရွ႕မွာေပါ့။ အစအဆံုး ေလးနာရီေလာက္ေတာင္ၾကာတယ္။ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းဆံုးၿပီးတိုင္း၊ ထြက္လာတဲ့ရယ္သံေတြကို စဲသြားေအာင္ေစာင့္ေနရလို႔ပါပဲ။ အခုကမၻာေပၚမွာနဲ႔ေတာ့ ကြာတယ္။ သက္ရွိေတြရဲ႕ၿငိမ္သက္မႈဟာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေျဖဆည္စရာေတြထဲက တစ္ခုပဲ။ ေသျခင္းတရားဟာ လူတိုင္းအတြက္ အတူတူခ်ည္းပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ရယ္ေမာေနတဲ့ ေလာကႀကီးဟာ ကၽြန္မအတြက္ပဲ သီးသန္႔လုပ္ထားခဲ့တာလား။ ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္မအေသအခ်ာမသိႏိုင္ဘူး။

ကၽြန္မေျပာခဲ့တာေတြက ေရွ႕ေနာက္ဆီေလ်ာ္ရဲ႕လား။ ကၽြန္မစကားေျပာေနတဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သတိျပဳမိ ေနတယ္။ ကၽြန္မအသံက အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ရွင္တို႔ ေသသြားတဲ့အခါမွာ၊ အေတြးတစ္ခုကို ကိုယ္နဲ႔အတူသယ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္ဆိုတာ သိလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မဦးေခါင္းထဲကို ပိုးသားစေတြထိုးထည့္ထားသလို ခံစားေနရတယ္၊ မ်က္လံုးထဲကို ပိုးခ်ည္လံုးေတြထိုးထည့္ထားသလို၊ နားထဲကို ပိုးသားစနဲ႔ပိတ္ဆို႔ထားသလို ခံစားေနရတယ္။ အဓိပၸာယ္တစ္ခုက တစ္ခုဆီ ဆက္စပ္စဥ္းစားႏိုင္ဖို႔ ခက္တယ္။ ကၽြန္မ ဒီကိုလာတာ ရွင္တို႔ကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ေျပာဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုေျပာေနတယ္လို႔ ရွင္တို႔ထင္ေနလို႔လား။ ကၽြန္မဘ၀မွာ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္ကိုပဲ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကိုလက္ထပ္ခ်င္တယ္၊ တျခားတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ဟာသတစ္ပုဒ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မပထမရည္းစားက သူ႔အတြက္မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ေယာက္ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မက အခု ဒီကိုလာၿပီး ကၽြန္မမွာလည္း တစ္ေယာက္ရွိခဲ့တဲ့အေၾကာင္း လာေျပာတယ္။ ကၽြန္မ ႏိုင္တယ္၊ ရွင္တို႔ ေတြ႕လား၊ ကၽြန္မ ႏိုင္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ ရရွိႏိုင္တဲ့အေကာင္းဆံုးအရာတစ္ခုကို ကၽြန္မ ရယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ မ်က္စိနဲ႔အျမင္ခံရဖို႔ပဲ။ အခု ကၽြန္မ ဒီမွာ အဲဒီအေၾကာင္းကိုဖြင့္ဟ၀န္ခံတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္မအေသြးအသားေတြထဲကေန တြားသြားထြက္လာၿပီး ရွင္တို႔ေရွ႕ေမွာက္မွာ အခု မတ္တပ္ရပ္ေနရတဲ့အေၾကာင္းရင္းေပါ့၊ စင္ျမင့္ေပၚက ဟာသတစ္ပုဒ္ေပါ့။ သူ႔စကားလံုးေတြက အခု ကၽြန္မကို မနာက်င္ေစေတာ့ဘူး။ အဲဒီ စကားလံုးေတြက အခု ကၽြန္မကို အရမ္းဂုဏ္ယူမိေစတယ္။

ၾကက္ကေလးတစ္ေဟာင္ဟာ ဘာလို႔လမ္းမကို ျဖတ္ေျပးခဲ့လဲ။ အဲဒါ ကၽြန္မပဲ။ ကၽြန္မဟာ ၾကက္ကေလးပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အျခားတစ္ဖက္ျခမ္းကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီစကားလံုးေတြကို သူေျပာတုန္းက ကၽြန္မဒီလိုပဲျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ သူက ႀကိဳသိခဲ့တယ္။ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိခဲ့တာဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပလိုက္သလဲ။

ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)

My Life is a Joke by Sheila Heti ကို ဆီေလ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။
Ref: The New Yorker

ပင္မစာမ်က္ႏွာသို႔ျပန္သြားမည္ >>