Lotayamm

search
မာတိကာ

contents

ထိပ္ဆံုးစာမ်က္ႏွာ > ဝတၳဳမ်ား

ႏွင္းညၾကယ္မ်ား
အစ/အဆံုး
သူေဝး

အဲ့ဒီညအေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးရင္ အျပာေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေနာက္ခံထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို ျမင္မိမွာပါ။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေဆာင္းညတစ္ည။ အရိုးေတြေတာင္ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴသြားေအာင္ ေအးေနတဲ့ ရာသီဥတုေၾကာင့္ မိသားစုမ်ားစြာဟာ အိမ္ထဲမွာပဲ ေႏြးေထြးတဲ့ ျခံဳထည္ေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကိုကုန္ဆံုးေစခဲ့ၾကတယ္။ ႏွင္းေတြကလည္း ရြာလြန္းေတာ့ မိဘေတြက သူတုိ႔ရဲ႕သားသမီးေတြကို အျပင္ထြက္ကစားဖုိ႔ ခြင့္မေပးၾကပါဘူး။

ကၽြန္ေတ္ာ နဲ႔ ဖိုးဝကေတာ့ တခ်ိဳ႕တားျမစ္ခ်က္ေတြကို ခ်ိဳးေဖာက္ခ်င္တဲ့သူေတြမဟုတ္လား။ မိဘေတြလစ္တုန္းမွာ အိမ္အျပင္ကို ခိုးထြက္ခဲ့ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတ္ာတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ကုိယ္လြတ္ရုန္းလစ္ထြက္ခဲ့ရတာမို႔ ဘာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ကစားစရာမွ ပါမလာခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဖြးေဖြးျဖဴေနတဲ့ ႏွင္းကြင္းျပင္ၾကီးကို ျမင္ရတာနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္မဆုံုးျဖစ္ေနၾကတယ္။ လမ္းမီးတုိင္ပုပုေလးေတြကလည္း ႏွင္းခဲေတြေပေရေနျပီး အလင္းမွိန္မွိန္ကေလးပဲ ျဖာေပးႏုိင္တယ္။ ထင္းရွဴးပင္ၾကီးေတြကလည္း ဘယ္သူ႔ကုိမွ စိတ္မဝင္စား တဲ့ပံုနဲ႔ ကုတ္ေကြးေကြးအိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။

ဖိုးဝက သူ႔လိေမၼာ္ေရာင္မာဖလာေလးကို ခပ္တင္းတင္းစည္း ေႏွာင္လုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတ္ာတုိ႔ႏွစ္ေယာက္မွာ တူညီတဲ့ အရာေတြ ရွိေနၾကပါတယ္။ လည္ပင္းကိုႏွစ္ပတ္ရစ္ရတဲ့မာဖလာအရွည္ေတြ၊ နားရြက္အထိဆြဲေဆာင္းလို႔ရတဲ႔ သိုးေမႊး ဦးထုပ္ေတြ၊ ေျခအိတ္လက္အိတ္နဲ႔အေမႊးပြပြဖိနပ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕တူညီပစၥည္းေတြေပါ့။

ပန္းျခံထဲက ကြင္းျပင္ၾကီးဆီေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေဆာ့ကစားၾကတယ္။ အေၾကာင္းမဲ့ ေျပးလႊားၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႏွင္းေတြနဲ႔ ေပါက္ၾကတယ္။ အေတာ္ၾကာေအာင္ အဲ့ဒီအတုိင္းပဲ ကစားေနမိေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပန္းျခံတစ္ခုအနားက အမႈိက္ပံုးေဟာင္းၾကီးတစ္ခုကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ အမႈိက္ပံုးၾကီးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ သက္ေသာင့္သက္သာ ဝင္ထုိင္လုိ႔ရေလာက္ေအာင္ က်ယ္ဝန္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အၾကံတစ္ခုေခါင္းထဲဝင္လာတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ အဲ့ဒီအမႈိက္ပံုးၾကီးကို စြတ္ဖားလွည္းတစ္ခုလို အသံုးျပဳျပီးကစားဖုိ႔ပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္အမႈိက္ပံုးၾကီးထဲဝင္ထုိင္ေတာ့ ဖုိးဝက ေနာက္ကေန တြန္းေပးတယ္။ အဲ့ဒီလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖိုးဝကို တစ္လွည့္ျပန္တြန္းေပးရတယ္။ သိပ္ကိုဇိမ္ရွိတဲ့ ကစားနည္းပဲ။

ဖိုးဝ တြန္းေပးတဲ့အလွည့္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ကအမႈိက္ပံုးၾကီးထဲ ပက္လက္မွီျပီးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတြ႔ မိတာေပါ့။ အထူးအဆန္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကယ္ေတြကို ေတြ႔မိတာပါ။ ၾကယ္ေတြအမ်ားၾကီးပဲ။

ဖိုးဝကလည္း စြတ္ဖားလွည္း ... အင္း .. အမႈိက္ပုံးၾကီးကို တြန္းေနရာက ကၽြန္ေတာ္ေငးတဲ့ေနရာကို လိုက္ေငးတယ္။ သူလည္း ၾကယ္ေတြအမ်ားၾကီးကို ျမင္လုိက္ရလုိ႔ တစ္မ်ိဳးတေထြ ခံစားလိုက္ရတယ္။

" ေကာင္းကင္ၾကီးကလွလိုက္တာကြာ ၾကယ္ေတြနဲ႔ "
" ေအး ... လိုခ်င္စရာၾကီး "
" ဟုတ္တယ္။ လက္ဖဝါးထဲ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေလာက္ ထည့္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ "
လို႔ ဖိုးဝကလည္း စံုစံုမက္မက္ေျပာလာတယ္။ စိတ္ထဲကလည္း ၾကယ္ေတြနဲ႔ ေဆာ့ကစားခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အဲ့ဒီေလွကားၾကီးကိုထမ္းျပီးသယ္လာၾကျပန္တယ္။ ၾကယ္ေတြကို ေလွကားနဲ႔ေထာင္ျပီး ယူဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ၾကျပီေလ။

" မင္း ေလွကားကိုကိုင္ထား ငါတက္ခူးမယ္ "
လုိ႔ ဖိုးဝက ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလွကားကို မတ္မတ္ေထာင္ျပီး တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားလုိက္တယ္။ ဖုိးဝက ေလွကားထစ္ေတြကို ဂရုတစိုက္နင္းျပီး တက္သြားတယ္။ ေလွကားတစ္ထစ္တက္ျပီးတုိင္းလည္း " ငါၾကယ္ေတြနဲ႔ ပိုနီးလာျပီကြ " လို႔ လွမ္းေျပာေသးတယ္။ ထိပ္ဆံုးေလွကားထစ္ကိုေရာက္ေတာ့ " ငါၾကယ္ေတြနဲ႔အနီးဆံုးျဖစ္သြားျပီ " လုိ႔ အက်ယ္ၾကီး ေအာ္ေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ေလွကားကို ခုိင္ခိုင္ကိုင္ျပီး ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ဖိုးဝရဲ႕ဝန္းက်င္မွာ လင္းေနတဲ့ ၾကယ္ေတြအမ်ားၾကီးကို ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ခ်စ္စရာျမင္လိုက္ရတယ္။ " ၾကယ္ေတြကိုအျမန္ခူးျပီးပစ္ခ်လိုက္ေလကြာ၊ ျမန္ျမန္ ... ျမန္ျမန္ ..." လို႔ အငမ္းမရ ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္ကိုၾကယ္ေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ဖို႔ကို မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဖိုးဝက သူနဲ႔အနီးဆံုးၾကယ္တစ္ပြင့္ကို အသာခူးျပီးပစ္ခ်လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီၾကယ္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ေျခရင္းအနား က်လာတယ္။ အျပာေရာင္စိုစိုေလး။ ေနာက္ေတာ့ ဖိုးဝက ၾကယ္ေတြကို တစ္ပြင့္ျပီးတစ္ပြင့္ေျခြခ်တယ္။ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ ၾကယ္ေလးေတြလည္းပါတယ္။ ၾကည္လင္ေနတဲ့အနီေသြးေရာင္ေလးေကာ၊အဝါေရာင္၊ ျပီးေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ ၾကယ္ကေလးေတြ။ အေရာင္အေသြးမဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကတဲ့ ဖန္သားေရာင္ၾကယ္ေလးေတြလည္း အမ်ားၾကီးေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္အေျခရင္း။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေျခတစ္လွမ္းအကြာ၊ ကၽြန္ေတ္ာနဲ႔လက္တစ္ကမ္းအကြာ၊ ေနရာတုိင္းမွာ ၾကယ္ကေလးေတြ ေရာက္ရွိေနၾကျပီ။ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြလည္း ကုန္သေလာက္ရွိျပီ။ ေရႊေရာင္လင္းေနတဲ့ ၾကယ္ကေလးတစ္လံုးသာ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနပါေတာ့တယ္။

" ဖိုးဝ အဲ့ဒီၾကယ္လည္း ျမန္ျမန္ေျခြလိုက္ေတာ့ "
" ေအး .. ေအး .. ငါ့လက္နဲ႔မမီလို႔၊ ေလွကားနည္းနည္းေရႊ႕ေပးဦး "

ကၽြန္ေတာ္ ေလွကားကို မႏိုင္မနင္းနဲ႔ ေရႊ႕ေပးရတယ္။ ဖိုးဝကလည္း ၾကယ္ကေလးကို မမီမကမ္းလွမ္းေျခြေနတယ္။ ေလွကားေရႊ႕ေနတုန္းမွာပဲ ထံုက်င္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္နဲ႔ ေျခေထာက္က ခံႏိုင္႔ရည္မရွိေတာ့ဘူး။ ေဘးကို ဖရိုဖရဲဲ လဲက်သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲက်သြားေတာ့ ေလွကားၾကီးလည္း လဲက်သြားတာေပါ့။ ဖိုးဝလည္း အျမင့္ၾကီးက ျပဳတ္က် ေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ အလူးအလဲထျပီး စိုးရိမ္တၾကီးဖိုးဝကို ေျပးထူလိုက္တယ္။ ဖိုးဝက ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ တုိးတုိးကေလး ရယ္ေမာလို႔ ထျပီး ကိုယ္ေပၚကႏွင္းေတြကို ခါခ်တယ္။ ျပီးေတာ့ လက္ဖဝါးကိုဖြင့္ျပတယ္။ သူ႔လက္ဖဝါးထဲမွာေတာ့ ေရႊေရာင္ဖိတ္ဖိတ္လက္ေနတဲ့ ၾကယ္ကေလး။
" အိုး .... ေရး ...."
ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတ္ာတုိ႔ ေျမေပၚမွာ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အေသြးအေရာင္စံုၾကယ္ေတြကို အမႈိက္ပံုးၾကီးထဲ ေကာက္ထည့္ၾကတယ္။ အမႈိက္ပံုးၾကီးကို ျပည့္လုိ႔မို႔လုိ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကယ္ေတြကို လက္ဖဝါးထဲထည့္ၾကည့္ၾကတယ္။ တစ္မ်ိဳးေလးေတာ့ ခံစားရတယ္။ အဲ့ဒီအရသာကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာမျပတတ္ဘူး။ ေနာက္ျပီး ဘာအနံ႔ရမလဲလုိ႔ ႏွာသီးဝ အနား ကပ္ျပီး ရွဴၾကည့္ၾကတယ္။ ဘာအရသာရွိမလဲလို႔ လွ်ာနဲ႔တုိ႔ၾကည့္ေသးတယ္။ အဲ့ဒါလည္း တစ္မ်ိဳးေလး ခံစားရတယ္။ ေနာက္ျပီး နားရြက္နားကပ္ျပီးလည္း လႈပ္ခါၾကည့္ၾကတယ္။ ဘာသံစဥ္ေတြမ်ား ထြက္လာမလဲလုိ႔ေလ။

ဖိုးဝက သူ႔ေခါင္းေပၚကို အျပာေရာင္ၾကယ္တစ္လံုးတင္ျပီး " ငါၾကည့္လုိ႔ေကာင္းလား" လုိ႔ ေမးေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ၾကယ္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာကို ပြတ္ၾကည့္တယ္။ ဗိုက္နဲ႔ပြတ္ၾကည့္တယ္။ ၾကယ္ေတြရဲ႕အတြင္းသားထဲမွာ ဘာေတြမ်ားထပ္ရွိမလဲ လို႔ မ်က္လံုးနဲ႔ အနီးကပ္ၾကည့္တယ္။

အဲ့ဒီေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၾကယ္ေတြကို ပစ္ေျမာက္ေဆာ့ကစားတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ အတုိင္းမသိေပါ့။ အဲ့ဒီလို အေတာ္ၾကာေအာင္ ေဆာ့ကစားျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ....

ဖိုးဝမ်က္ႏွာ တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္သြားတာကို ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိလုိက္တယ္။ သူတစ္စံုတစ္ရာကို ေတြ႔ရွိသြားတာပါ။
" ဟိုမွာၾကည့္ပါဦးကြာ "
သူ ညႊန္ျပတဲ့ ေနရာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ေမွာင္ပိန္းေနတဲ့ အက်ည္းတန္ ညမိုးသားၾကီး။ ထူထူထဲထဲၾကီး ေသဆံုးေနရွာတာ။
" ဟာ ေကာင္းကင္ၾကီးက ရုပ္ဆုိးလိုက္တာ "
အဲ့ဒီလုိ ေရရြတ္လိုက္မိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေတြးတစ္ခုလည္း ဝင္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီလို ေကာင္းကင္ၾကီးကို ရုပ္ဆိုးေအာင္လုပ္တာ ဘယ္သူေတြလဲဆိုတဲ့အေတြးေပါ့။ ဖိုးဝက လဲက်ေနတဲ့ ေလွကားၾကီးကို ျပန္ေထာင္ျပီး
" ငါတုိ႔ ေကာင္းကင္ၾကီးကို ၾကယ္ေတြ ျပန္ေပးလုိက္ရေအာင္ " လုိ႔ ေျပာလာတယ္။
" အင္း ... ဟုတ္တယ္။ ငါတုိ႔ အဲ့ဒီလုိလုပ္သင့္တယ္ "
လို႔ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၾကယ္ေတြကို ေကာင္းကင္မွာ ျပန္ခ်ိတ္ဆြဲဖို႔ ၾကိဳးစား လိုက္ၾကတယ္။ ခဲရာခဲဆစ္ပါပဲ။ ေျခြခ်တုန္းကေလာက္ မလြယ္တာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သိလိုက္ၾကတယ္။

ၾကယ္ေတြအားလံုး အာကာျပင္ထဲ ျပန္ေရာက္ရွိခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေျမျပင္မွာ ပက္လက္လဲေနပါျပီ။ တကယ့္ကို ေမာပမ္းေနၾကျပီ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ လင္းထင္းလွပေနတဲ့ ႏွင္းညေကာင္းကင္ၾကီးကိုလည္း ထည္ဝါစြာ ျပန္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဖုိးဝက သိပ္မခက္တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးေသးတယ္။
" ငါတုိ႔လက္ထဲမွာ ၾကယ္ေတြရွိတာနဲ႔ ဟိုး ေကာင္းကင္ၾကီးမွာ ၾကယ္ေတြရွိတာ ဘယ္ဟာပိုလွလဲ " တဲ႔။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အေျဖက အလြယ္တကူရွိျပီးသားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျဖမလို႔လုပ္တုန္းမွာ အေဝးက ေခၚသံေတြကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အသံလာရာကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဓာတ္မီးေရာင္တဝင္းဝင္းနဲ႔လူရိပ္တစ္ခု။

ရင္းႏွီးတဲ့ ေခၚသံေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔တေရြ႕ေရြ႕နီးလာတယ္။ အဲ့ဒါ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကိုလိုက္ရွာေနတဲ့မိဘေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုေတြ႔ေတာ့ ဝမ္းသာစိတ္ဆိုးျဖစ္ၾကတယ္။ မယဥ္မရိုင္းစကားေတြနဲ႔လည္း ဆူပူၾကတာေပါ့။ ခုနက ေပ်ာ္ရႊင္စရာအခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ။ ဖိုးဝလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခါင္းတြင္တြင္ငံု႔ေနထားလိုက္တယ္။ မိဘေတြက ဒီမွာ အခ်ိန္အၾကာၾကီးဘာလုပ္ေနၾကတာလဲလုိ႔ ေမးၾကတယ္။ တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတ္ာတုိ႔အမွန္ဆံုး ေျဖေတာ့လည္း သူတုိ႔က မယံုၾကည္ၾကပါဘူး။ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရယ္ေမာၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လက္ေတြကိုသာ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆြဲျပီး အိမ္ေတြဆီ ျပန္ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ႏွင္းေတြကို ေျခေထာက္နဲ႔ကန္ရင္းသာ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ပါခဲ့တယ္။ ဖိုးဝရဲ႕ ေမးခြန္းကို ေျဖဖို႔လည္း အလိုလို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ မိတာေပါ့။

သူေဝး

ပင္မစာမ်က္ႏွာသို႔ျပန္သြားမည္ >>

ေန႕စဥ္ အသစ္အသစ္ေသာ သတင္းမ်ား ကို သိရိွႏိုင္ရန္ လိုတရ Application အား ဤေနရာတြင္ ႏွိပ္၍ အခမဲ႔ Download ရယူပါ။