Lotayamm

search
မာတိကာ

contents

ထိပ္ဆံုးစာမ်က္ႏွာ > ဝတၳဳမ်ား

မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္
Chapter 1
မိုးသက္ဟန္

အရိုးလိုၿဖဴေဖြးေနတဲ့တိမ္ၿဖဴၿဖဴေတြေကာင္းကင္မွာေပါေလာေမ်ာေနတာကို ၾကည့္ရင္းမွတ္ဥာဏ္တစ္စံုတစ္ရာ က သင့္ကို နာက်င္ ကိုက္ခဲေနေစပါသလား။ ညသန္းေခါင္ယံကေခြးအူသံဟာသင့္အတြက္ၿပန္အမွတ္မရလိုေသာ လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ မွတ္ဥာဏ္ကို ၿပန္လည္ တူးဆြေနပါသလား။ ထြက္ခြာသြားတဲ့ရထား၊ပ်ံသြားတဲ့ေလယာဥ္ပ်ံတို.ကို ၾကည့္ရင္းမ်က္ရည္စမ်ားသင့္မ်က္၀န္း မွာ တြဲလြဲခိုလာတာကိုသင္မႏွစ္သက္ေနပါသလား။ မိုက္မဲမွဳေၾကာင့္ ၿဖစ္ခဲ့တဲ့ မွတ္ဥာဏ္ကိုသင္ လံုး၀ ေမ့ေပ်ာက္ခ်င္ေနမွာပါ။ ဘယ္လိုေမ့ေပ်ာက္ရနိဳင္လဲဆိုတာကိုသင္သိလိုပါသလား။ အရွက္ရဖြယ္ေစာ္ကားခံခဲ့ရတဲ့ မွတ္ဥာဏ္ဟာသင့္ကိုတနံဳ.နံဳ. နာက်င္ ေနတာကိုအၿမစ္ၿပတ္ေပ်ာက္ေစလိုေနပါသလား။ စတဲ့ စတဲ့ မလိုလားအပ္တဲ့ မွတ္ဥာဏ္ေတြကိုထိန္းသိမ္းေပးနိဳင္တဲ့ ေနရာတစ္ခု ရွိပါတယ္။ သင့္အတြက္ အသံုး၀င္မယ္ဆိုရင္ ၾကိဳဆိုေနမွာပါ။
“zမွတ္ဥာဏ္ထိန္းသိမ္းေရး႒ာန”
“သင့္အတြက္ အၿမဲေစာင့္ၾကိဳေနပါသည္”

+++++++++++

ေကာ္ဖီဆိုင္နဲ.ကပ္လ်က္ လမ္းေထာင့္မွာမွတ္ဥာဏ္ထိန္းသိမ္းေရးဆိုင္ ရွိတယ္။ အဲဒီဆိုင္ဟာဒီရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ လူအလာ အမ်ားဆံုးနဲ. အေအာင္ၿမင္ဆံုးဆိုင္တစ္ဆိုင္ၿဖစ္လို.ေနတယ္။ အၿခားဆိုင္ပိုင္ရွင္ေတြဟာအဲဒီလိုဆိုင္တစ္ဆိုင္ အၿပိဳင္လိုက္ဖြင့္ခ်င္ ေပမယ့္ နည္းစနစ္နဲ. အတတ္ပညာကိုဘယ္မွာသြားရွာေဖြရမွန္းမသိတာေၾကာင့္ လက္ေလွ်ာ့ေနၾကရတယ္။ မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္ကို သြားေရာက္ဖူးသူေတြကိုေမးၾကည့္ေတာ့ အားလံုးက ႏွစ္သက္ၾကေၾကာင္းကိုတစ္ခဲနက္ေထာက္ခံတာကိုသူတို. အံ့အားသင့္ဖြယ္ သိလိုက္ၾကတယ္။

“ကၽြန္မကေတာ့ အရင္ကနဲ. လံုး၀မတူေတာ့ဘူး။ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းလို. ေနလို.ထိုင္လို.ေကာင္းေနၿပီ။ ကၽြန္မ အဲဒီမွာသြားထား လိုက္တဲ့ မွတ္ဥာဏ္ဟာဘာလဲဆိုတာေတာင္ ကၽြန္မမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မိဖို.လည္းမလိုေတာ့ဘူးေလ။ ကၽြန္မလက္ရွိ အေနအထားကိုပဲသေဘာက်ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုင္မ်ိဳးေတြ လူ.အဖြဲ.အစည္းအတြက္ လိုအပ္ပါတယ္” အသက္ ၃၀ေက်ာ္ အရြယ္ အိမ္ရွင္မတစ္ဦးကေတာ့ မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္နဲ. ပက္သက္လို. အထက္ပါအတိုင္းမွတ္ခ်က္ၿပဳပါတယ္။

သူမလိုမ်ိဳးေနာက္ထပ္ အေကာင္းေၿပာသူတစ္ဦးကအသက္ ၄၀ နီးပါးအရြယ္ရွိရပ္ကြက္ထဲကခပ္ဆိုးဆိုးလူတစ္ေယာက္ ပါပဲ။ “ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ အသစ္ကၿပန္စလိုက္ရသလိုပါပဲ။ အရင္ကလိုဆိုးသြမ္းတာေတြ၊ၿပသနာရွာတာေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မလိုခ်င္တဲ့ မွတ္ဥာဏ္မရွိတဲ့ေနာက္ အဲဒီလို ၿပသနာၿဖစ္ခ်င္စိတ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာမရွိေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာလူေကာင္း တစ္ေယာက္အၿဖစ္ကို ႏွစ္သက္ေနပါၿပီ။ အဲဒီအတြက္ မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္နဲ. ပက္သက္လို. မီဒီယာေတြဟာ စိတ္၀င္တစားေရးသားဖို. ၾကိဳးစားၾကေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ခေရေစ့တြင္းက် မသိနိဳင္သလိုဆိုင္ရွင္(သို.မဟုတ္) မန္ေနဂ်ာဆိုသူကိုလည္းအေသးစိတ္ ေမးၿမန္းခြင့္မရနိဳင္ၾကဘူး။ အၿပင္ပန္းကၿမင္ရတာေတြ၊ သြားခဲ့ဖူးသူေတြနဲ. ကိုယ္တိုင္သြားခဲ့တဲ့ အေတြ.အၾကံဳေတြေပၚကိုပဲအေၿခခံေရးသားေဖာ္ၿပၾကတယ္။ နာမည္ၾကီးသတင္းစာ တစ္ေစာင္မွာေဆာင္းပါးရွင္ တစ္ေယာက္ကခုလိုေရးသားေဖာ္ၿပပါတယ္။ “ဆိုင္ထဲကို ၀င္ခြင့္ရဖို. ေၿခာက္နာရီေလာက္တန္းစီ ရပါတယ္။ မနက္ ၄နာရီေလာက္ကတည္း သြားတန္းစီရတာပါ။ ဆိုင္က ၉နာရီဖြင့္မွာ ၿဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ.မွာလူ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကိဳေရာက္ႏွင့္ေနပါၿပီ။ တန္းစီေနခ်ိန္ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ.ကလူနဲ. ေနာက္ကလူကို ကၽြန္ေတာ္ စကားေၿပာၾကည့္ဖို.ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ သူတို.ရဲ. အာရံုစူးစိုက္မွဳပ်က္သြားမွာစိုးလို. ကၽြန္ေတာ္နဲ. စကားမေၿပာခ်င္ၾကဘူးလို.ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာမွတ္ဥာဏ္လာေရာက္အပ္ႏွံသူတစ္ေယာက္အေနနဲ. အထဲကို ၀င္ရမွာ ၿဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ထဲက ဘယ္မွတ္ဥာဏ္ကိုသြားေရာက္အပ္ႏွံရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရင္း စဥ္းစားရပါတယ္။ သူမ်ားေတြကမေပ်ာ္မရႊင္ၿဖစ္ရတဲ့၊ နာက်င္ရတဲ့မွတ္ဥာဏ္ကိုအၿပီးအပိုင္အပ္ႏွံဖို. လာၾကခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့မွတ္ဥာဏ္တစ္ခုကိုအပ္ႏွံလိုက္ရင္ ဘယ္လိုၿဖစ္မလဲဆိုတာသိခ်င္မိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အလွည့္ေရာက္မယ့္အခ်ိန္မွာေပ်ာ္စရာမွတ္ဥာဏ္ကိုအပ္ႏွံဖို. တစ္ခုကိုေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေလးစဥ္းစားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပ္ႏွံရမယ့္ မွတ္ဥာဏ္ကိုရခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ. ကၽြန္ေတာ္ အထဲကို ၀င္ခြင့္ရလာခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ၁၁ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ မည္သည့္ ကင္မရာ၊ မည္သည့္ အီလက္ထေရာနစ္ ပစၥည္းမ်ိဳးကိုမွ ဆိုင္အတြင္းသယ္ေဆာင္ခြင့္မၿပဳပါလို. ဆိုင္၀မွာ ဆိုင္းဘုတ္ကပ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စူးစမ္းလိုသူတစ္ေယာက္ၿဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္မွန္မွာ လွ်ိဳ.၀ွက္ကင္မရာေသးေသးေလးတပ္ဆင္ၿပီလားခဲ့ပါတယ္။ ဆိုင္၀ကို ၀င္ခ်ိန္မွာပဲ တတီတီအသံၿမည္လာၿပီးမိတ္ေဆြရဲ. အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းကိုေဘးကခံုေပၚမွာထားခဲ့ရန္ ေမတၱာ ရပ္ခံပါတယ္ ဆိုတဲ့ အသံဟာေဆာင္းေဘာက္စ္တစ္ခုကေနထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါနဲ. ကၽြန္ေတာ္ မ်က္မွန္ကို ခၽြတ္ၿပီးခံုေပၚ တင္ခဲ့ရတယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္ကိုလူတစ္ေယာက္သာ ၀င္ခြင့္ရတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ ၀င္လာခဲ့ရတယ္။ မ်က္မွန္ ခၽြတ္ခဲ့ရတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းမၿမင္ရဘူး။ သြားလို.၊လာလို.ေတာ့ရတာေပါ့။ အခန္းထဲမွာမီးထိန္ထိန္ေတာ့ လင္းေနတယ္။ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာခၽြန္ခၽြန္နဲ.လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုထိုင္ခိုင္းၿပီးအပ္ႏွံလိုသည့္ အေၾကာင္းအရာေဖာင္ကိုၿဖည့္ခိုင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးနိဳင္ဖို. မ်က္မွန္တစ္လက္ကိုသူထုတ္ေပးလို. သူ.မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ၿမင္ရတာပါ။ သူေပးတဲ့ ေဘာလ္ပင္နဲ. စာရြက္ကိုယူၿပီး ၿဖည့္ရမယ့္ ေဖာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မွတ္ဥာဏ္ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမွတ္ဥာဏ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူနဲ. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ. ပထမဆံုးအနမ္းအေၾကာင္းေရးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ. ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူဟာခုဆိုသား၊သမီးႏွစ္ေယာက္နဲ. ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဘ၀ကို ရရွိေနၿပီၿဖစ္တာေၾကာင့္ ပထမဆံုးအနမ္းကို ေမ့သြားသည့္တိုင္ ၿပသနာမရွိနိဳင္ဘူးလို. ယူဆမိလို.ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ စာရြက္ကိုသူၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ “ခင္ဗ်ားရဲ.ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ဘ၀ေလး မပ်က္စီးခ်င္ရင္ ဒီကေနၿပန္ထြက္သြားပါေတာ့” လို. သူကကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်က္ခ်င္းၿပန္ေၿပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ၿပန္မေၿပာနိဳင္ခင္ သူကမ်က္မွန္ခၽြတ္ၿပီးအၿမန္ထြက္သြားပါလို.ေၿပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းရတဲ့ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းဘးဘီကို ၀ဲၾကည့္မိပါတယ္။ ဆိုင္ထဲမွာသူတစ္ေယာက္ပဲရွိပါတယ္။ သူ.ရဲ.ေကာင္တာေနာက္မွာ ရုပ္ရွင္ရံု၀င္ေပါက္လို အေမွာင္ခ်ထားတဲ့ တံခါးေပါက္ၾကီးနဲ. လိုက္ကာၾကီးေတြကိုၿမင္ရပါတယ္။ သူကၿမန္ၿမန္လို.ေၿပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ထဲကေနၿပန္ထြက္ခြာလာရတယ္။ အ၀မွာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္မွန္ကို ၿပန္တပ္ၿပီးအထဲကိုတစ္ခ်က္ၿပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ မီးေမွာင္လို.သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ထဲက ထြက္တာနဲ. ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္ကလူဟာဆိုင္ထဲကိုအလ်င္အၿမန္ ၀င္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေတာ့မေအာင္ၿမင္ ခဲ့တဲ့ စံုစမ္းစစ္ေဆးမွဳတစ္ခုပါပဲ”

အၿခားေသာသတင္းစာေတြကလည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေရးသားၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ.က ဒါဟာစိတ္ညွဳိ.ကုထံုးၿဖစ္နိဳင္တယ္လို. သံုးသပ္ၾက သလို၊ တစ္ခ်ိဳ.ကလည္းဒါဟာလူေတြကိုလွည့္စားဖို. စနစ္တက် ၿပင္ဆင္ထားတဲ့ေနရာတစ္ခုလို. ေရးၾကပါတယ္။ အ၀ါေရာင္ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကေတာ့ ၿဂိဳလ္သားေတြဟာတစ္ဖက္လွည့္နဲ. လူေတြကိုစမ္းသပ္ဖို.ေရာက္လာတာလို. ေဖာ္ၿပထားပါတယ္။

+++++++++++++

ဘာကိုမွ မေမ့ပစ္ပဲဘာကိုမွ သတိမရတဲ့ လူဟာမွတ္ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္တယ္။
ဆင္ၿမဴရယ္ ဘက္ကတ္

++++++++++++++++++++++++++

မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္နဲ. ပက္သက္လို.အထက္ကေဆာင္းပါးရွင္ကဲ့သို. အဆင္မေၿပၾကသူမ်ားလည္းရွိၾကပါတယ္။

ခါးကုန္းေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာမွတ္ဥာဏ္ဆိုင္ကိုသြားၿပီးသူခါးကုန္းေနရတဲ့ အၿဖစ္ကိုေမ့ေပ်ာက္နိဳင္ဖို. သြားခဲ့ပါသတဲ့။ “ဒီဆိုင္ဟာေဆးကုသတဲ့ေနရာဟာမဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားရဲ. အရွိတရားကို ကၽြန္ေတာ္ တို. မေၿပာင္းလဲေပးနိဳင္ပါဘူး။ ၀မ္းနည္းပါတယ္” ဆိုတဲ့ စကားကိုသာရရွိခဲ့တယ္လို. ခါးကုန္းေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ၿပန္ေၿပာပါတယ္။

တစ္ခါကလည္းလူသတ္ၿပီးထြက္ေၿပးေနတဲ့ ၀ရမ္းေၿပးတစ္ေယာက္ဟာ မွတ္ဥာဏ္ဆုိင္ထဲကိုသြားၿပီး သူလူသတ္ခဲ့တာကို ေမ့ေပ်ာက္ နိဳင္ေစဖို.သြားေရာက္အပ္ႏွံပါတယ္။ “ဒီေနရာဟာ ၀ရမ္းေၿပးေတြအတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ေနရာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ က်ဴးလြန္တဲ့ အမွဳအတြက္ ကိုယ္ၿပန္ေပးဆပ္ရမွာပါ” လို. ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာကလူဟာ ၿပန္ေၿပာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္မၾကာခင္မွာပဲ အဲဒီ ၀ရမ္းေၿပးကို ရဲတပ္ဖြဲ.ကဖမ္းဆီးရနိဳင္ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခါမွာလည္းနာက်ဥ္းမွဳေတြ အၿပည့္နဲ.လူတစ္ေယာက္ကဆိုင္ထဲကို ၀င္သြားခဲ့ပါတယ္။ “ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ ဆိုးရြားမွဳ ေတြနဲ. ၿပည့္ႏွက္ခဲ့တဲ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ၾကီးတစ္ခုလံုးကိုေဖ်ာက္ဖ်က္ခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကူညီေပးပါ” ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာက လူဟာသူ.ကိုခုလိုၿပန္ေၿပာခဲ့ပါတယ္တဲ့။ “ဒီေနရာမွာသမိုင္းနဲ.ခ်ီတဲ့ အၿဖစ္အပ်က္ၾကီးေတြကိုထိန္းသိမ္းေပးလို.မရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို.လက္ခံတာကပုဂၢလိကနာက်င္၊ခက္ခဲတဲ့ သီးၿခားမွတ္ဥာဏ္ေတြကိုပါ။ အၿခားလူေတြကိုထိခိုက္လို.မရနိဳင္သလို၊ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို.လည္းမရပါဘူး။ ၀မ္းနည္းပါတယ္”

တစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္ထဲကို လူတစ္ေယာက္၀င္လို.သြားခဲ့တယ္။ သူဟာတစ္နိဳင္ငံလံုးကိုပတ္ၿပီးခရီးသြားလာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေၾကာင္း၊သူလွည့္လည္သြားလာရင္းလူေတြငတ္မြတ္ဆင္းရဲေနတာေတြ၊ အတိဒုကၡေရာက္ေနတာေတြကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ၿမင္ေတြ.လာရလို. သူ.မွာအခုဆိုရင္ အိပ္မရေလာက္ေအာင္ ၿပင္းထန္တဲ့အမွတ္ရမွဳေတြ ၿဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူ.ရဲ. ခရီးစဥ္ၾကီးတစ္ခုလံုးကိုသူ.မွတ္ဥာဏ္ထဲကေနဖ်က္ေပးပါလို. ေတာင္းဆိုလုိက္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာဧည့္ၾကိဳေကာင္တာကလူဟာ နည္းနည္းေတြေ၀သြားတယ္။ မ်က္ေမွာင္ၾကံဳ.လို. နည္းနည္းစဥ္းစားတယ္။ ၿပီးေတာ့ မွ ၿပန္ေၿပာတယ္။ “ခင္ဗ်ားရဲ. ခရီးစဥ္ဟာ ရွည္လ်ားလွၿပီးအၿဖစ္အပ်က္ေတြ မ်ားလြန္းလွတာေၾကာင့္ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို. ဖ်က္မေပးနိဳင္ေသးပါဘူး။ အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္ တို. အဆင္ေၿပတဲ့အခါမွာခင္ဗ်ားရဲ. မွတ္ဥာဏ္ကိုဖ်က္ေပးနိဳင္ဖို.ၾကိဳးစားပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို. ထပ္ဆက္ သြယ္ပါ့မယ္” လို. ေၿပာၿပီးဖုန္းနံပါတ္ပဲေတာင္းခဲ့ပါသတဲ့။

+++++++++++

မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္နဲ. ပက္သက္လို. အမ်ိဳးမ်ိဳးစံုစမ္းၾကေပမယ့္ ဘယ္သူမွ တိက်ေရရာစြာမသိနိဳင္ၾကပါဘူး။ မွတ္ဥာဏ္ဆိုင္ဟာ ေန.ခင္း၁၁ နာရီဆိုပိတ္တတ္ေပမယ့္ အၿပင္ကေန ၾကည့္ရင္ အထဲကိုဘယ္လိုမွမၿမင္နိဳင္ေအာင္ တံခါးၾကီးေတြနဲ. ပိတ္ဆို. လို.ထားတယ္။ အထဲေရာက္မွသာမီးထိန္ထိန္လင္းတယ္ဆိုတာကိုလူေတြသိၾကတယ္။ မွတ္ဥာဏ္ အပ္ႏွံခြင့္ရၿပီး ၿပန္ထြက္လာတဲ့ လူေတြဟာသူတို. အပ္ႏွံခဲ့တဲ့ မွတ္ဥာဏ္အေၾကာင္းေရာ၊ ဆိုင္ထဲမွာသူတို. ဘယ္လိုေတြ.ၾကံဳခဲ့ရတယ္ဆိုတာေတြေကာဘယ္လိုမွ မမွတ္မိၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို.အားလံုးဟာေပ်ာ္ရႊင္လို.ေနၾကတယ္။အရိုးလိုစူးေနတဲ့ မွတ္ဥာဏ္ဆိုးကိုသူတို. ဖယ္ရွားနိဳင္ခဲ့ ၾကတယ္။ ဒီတစ္ခ်က္နဲ.တင္ သူတို.ေက်နပ္ၾကတယ္။ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္းမွတ္ဥာဏ္ဆိုင္ကိုအၿပင္ကေနေစာင့္ၾကည့္သူေတြ ဟာမွတ္ဥာဏ္ဆိုင္ထဲကဧည့္ၾကိဳေကာင္တာက လူအပါအ၀င္၊တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ ထြက္လာတာကိုမၿမင္ၾကရဘူး။ သူတို.ေတြသာ ေစာင့္ဆိုင္းရင္းအခ်ိန္ကုန္လူပန္းသြားၾကတယ္။ လူမွဳေဗဒပညာရွင္ေတြကလည္းဒီအခ်က္နဲ.ပက္သက္လို. အၾကိတ္အနယ္ အၿငင္း အခုန္လုပ္ၾကတယ္။ မေထာက္ခံသူေတြကဒါဟာလူသားၿဖစ္တည္မွဳကို အႏွစ္သာရကင္းမဲ့ေစတဲ့လုပ္လို. ဆိုၾကသလို၊ ေထာက္ခံသူ ေတြကေတာ့ ဒါဟာလူသားလြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းနဲ.ဆိုင္တဲ့အရာလို.ၿပန္ေၿပာၾကတယ္။

ကဲ… မိတ္ေဆြ သင့္ပါတ္၀န္းက်င္မွာ ဒီလိုမွတ္ဥာဏ္ဆိုင္လို. အလြယ္ေခၚနိဳင္တဲ့ မွတ္ဥာဏ္ထိန္းသိမ္းေရး ႒ာနတစ္ခုလာဖြင့္ရင္ သင့္အေနနဲ. လက္ခံနိဳင္ပါ့မလား။ လက္ခံနိဳင္ ဘာ့ေၾကာင့္ လက္ခံတာလဲ။ လက္မခံနိဳင္ရင္ ဘာ့ေၾကာင့္လက္မခံနိဳင္တာလဲ မဆိုစေလာက္ အခ်ိန္ကေလးယူၿပီးစဥ္းစားေပးနိဳင္မလား။

မိုးသက္ဟန္

ပင္မစာမ်က္ႏွာသို႔ျပန္သြားမည္ >>